Nauka gry na fortepianie sprawia mi sporo radości. To takie kojące móc podejść do instrumentu i wydobyć z niego odpowiednie tony, choćby wolno i jeszcze nieporadnie. Mój ścisły, inżynieryjny umysł, podąża precyzyjnym, matematycznym tokiem za zapisem nutowym, a artystyczna wrażliwość za dźwiękami. To jest połączenie racjonalności z kreatywnością które lubię i chcę pielęgnować w sobie. Czekam tylko aż rozluźnię bardziej dłonie i barki, zsynchronizuję oddech. Wierzę, że ten moment przyjdzie, a wtedy gra będzie jeszcze przyjemniejsza.
O swojej radości z gotowania nie muszę Wam mówić (ale polecam poniższy przepis na chlebek bananowy z daktylami, orzechami i cukinią!), za to chciałam wspomnieć o kolejnej dobrej książce, którą przeczytałam w trakcie październikowego wypoczynku. „Pochwała cienia” Jun’ichirō Tanizaki’ego to krótkie eseje o japońskiej estetyce, studiowane na wydziałach architektury i historii sztuki na całym świecie. Napisany niemal sto lat temu zbiór rozważań wiedzie przez opisy starego budownictwa, prywatnych domostw i świątyń, odnosząc się do światła i do tytułowego cienia raz z pochwałą, a raz z naganą, ale zawsze z jakąś zmysłową czułością dla rodzimych materiałów (japońskiego papieru, ceramiki, laki czy nefrytu) i natury mieszkańców Japonii (uwidocznionej w klasycznym teatrze, urodzie kobiet czy tradycyjnych strojach gdzie kontur czy odcienie szarości są ważnymi środkami wyrazu). Z nutą melancholii i ironii krytykuje nadmierną fascynację jaskrawym Zachodem która stoi w sprzeczność z dziedziczonym od pokoleń upodobaniem kultury Wschodu do półcienia. Wraz z jego opowieściami widzę siebie pod głębokim okapem dachu, za papierową, enigmatyczną ścianką shoji, w ciemnym korytarzu, z czarką herbaty na tatami, ze wzrokiem skierowanym ku uduchowionej wnęce tokonoma, w której mrok nadaje tajemniczości przedmiotom związanym z naturą i sztuką. Przekonuje mnie to, że piękno nie rodzi się w oślepiającym świetle, lecz w ciszy i głębi cienia, w przytłumionym blasku, w półmroku i patynie czasu. Czasem jego istota tkwi w niedopowiedzeniu, niedoskonałości, rozproszeniu i tym, co pozostaje ukryte.
Mam apetyt na więcej Japonii! Może macie do polecenia jakieś lektury w tej tematyce? I... szczerze wierzę, że kiedyś odwiedzę ten kraj 🤍
Chlebek bananowy z cukinią, orzechami i daktylami
Składniki:
- 200 g dojrzałych bananów
- 130 g suszonych daktyli, bez pestek
- 3 jajka
- 40 g miodu
- 60 g cukru trzcinowego
- 40 g mleka lub napoju roślinnego
- 120 g oleju kokosowego
- 180 g cukinii, startej na grubych oczkach tarki
- 140 g orzechów (użyłam mieszanych), drobno posiekanych
- 1 łyżeczka drobno posiekanej gałązki rozmarynu lub 1
łyżeczka suszonego rozmarynu
- 300 g mąki orkiszowej
- 2 łyżeczka cynamonu
- 2 łyżeczki proszku do pieczenia
Piekarnik rozgrzewamy do 180 stopni. Keksówkę (dł. ok. 25
cm) wykładamy papierem do pieczenia. Banany, daktyle, jajka, miód, cukier, mleko
oraz olej blendujemy do uzyskania jednolitej masy. Dodajemy cukinię, orzechy, rozmaryn,
mąkę, cynamon oraz proszek do pieczenia. Całość mieszamy do równomiernego
połączenia składników. Ciasto przekładamy do przygotowanej formy i pieczemy
przez 50-60 minut. Pozostawiamy w formie na ok.20 minut, po czym przekładamy na
kratkę do ostudzenia.
Przepis pochodzi z
przepisów na Thermomix.

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz