cukiniowa "kanapka"

Lecimy dalej z cukinią! Tym razem coś znacznie szybszego. Cukiniowa "kanapka" spodoba się tym, którzy unikają pieczywa. I choć raczej nie da się jej zabrać do pracy, to na weekendowe domowe śniadanie nada się w sam raz. Spróbujcie sami.

I przy okazji muszę przyznać, że bardzo lubię to zdjęcie. Paterę, którą na nim widzicie zrobiłam na początku swojej przygody z gliną. Może kiedyś sfotografuję jej spód - ma dość nieoczywiste różowe "nóżki" 😉 

I jeszcze ta kartka... Wspomnienie sierpniowych norweskich fiordów 💙 Ich obraz pieczołowicie zapisałam pod powiekami na nadchodzącą jesień i zimę. Postaram się niedługo podzielić z Wami fotorelacją z wyprawy, która zdecydowanie wzmocniła moją miłość do gór. Gór, które swoją potęgą i otwartością zakorzeniają mnie w przyrodzie i swojej naturze jak żadne inne znane mi miejsce.     

wolno pieczone cukinie z domową posypką pangrattato wg Ottolenghi'ego

Uwielbiam to danie, a że sezon na cukinię trwa podsyłam Wam pospiesznie przepis. Całą robotę wykonuje tu w zasadzie piekarnik. Wystarczy uzbroić się w cierpliwość i duża porcja przepysznych warzyw na kilka dni gotowa. Można je podawać na wiele sposobów - na ciepło, na zimno, z makaronem czy chlebem, do serów lub mięs. Ja najbardziej lubię wersję w temperaturze pokojowej, jako osobne danie z pieczywem, cytryną i właśnie pangrattato. Yotam Ottolenghi to kucharz którego bardzo cenię. Jego izraelskie korzenie łączące smaki Bliskiego Wschodu z kulinarnymi tradycjami z całego świata sprawiają że przygotowywane przez niego smakowe kompozycje zawsze są wyjątkowe i mega smaczne. Studiuję jego książki więc spodziewajcie się więcej dobrego!

Pamiętam jak na majowym plenerze malarskim, którego tematem były bagna Puszczy Boreckiej, usiadłam tuż na skraju kwitnącej wody. Jej kolor uporczywie coś mi przypominał. I dopiero w zeszłym tygodniu, kiedy szykowałam deser na rodzinną uroczystość, zdałam sobie sprawę że mokradła były dokładnie koloru pistacjowej pasty! Nigdy wcześniej nie miałam przyjemności spędzić dłuższego czasu w tego typu środowisku. Bagna mają w sobie coś magicznego i tajemniczego. Ich mikroklimat jest bardzo przyjemny, a jako natrualne systemy chłodzenia i przechowywania węgla zasługują na miano cichych bohaterów w walce z kryzysem klimatycznym.

Tak więc od teraz pasta pistacjowa kolarzyć mi się będzie z puszczańskim malowaniem, którego rezultat widzicie na zdjęciu. Nie da się też chyba niezauważyć bezy z kremem pistacjowym i porcją czerwonych porzeczek ;) Mój repertuar bezowych wypieków właśnie się powiększył i z przyjemnością dzielę się z Wami kolejną recepturą.

 

 

13-te urodziny

    Kilka dni temu blog miał swoje kolejne urodziny. Ostatnie na jego łamach obchodziłam 3 lata temu, dekadę prowadzenia strony świętując fotorelacją z wyprawy w dalekie kraje. Dziś celebruję tę rocznicę inaczej – pisząc do Was w zaciszu domu, znacznie dłużej i bardziej osobiście niż robię to zazwyczaj. Kto z Was ma ochotę na lekturę tego serdecznie zapraszam dalej, a kto czytać nie lubi to przyjrzyjcie się chociaż mojej nowej pracy malarskiej 😉 To autoportret wykonany metodą tempery jajowej – na grubej desce, z użyciem płatków złota, miodu, surowych żółtek, białego wina i pigmentów. Z mnóstwem warstw i z mnóstwem dobrych intencji na przyszłość ❤️   

Aalto i batony śniadaniowe

Wiele lat temu trafiłam na wystawę Alvara Aalto i to w moim rodzinnym mieście. Wciąż nie wiem jak to się stało, że w Ełku pojawiła się ekspozycja z makietami budynków, modelami mebli czy niepublikowanymi szkicami projektanta. Musiałam być wtedy na początku studiów bo już wiedziałam co nieco o tym fińskim architekcie. Już wtedy zachwycał mnie swoim minimalizmem i funkcjonalnością. Wciąż wiele mam do nadrobienia w temacie twórczości jego oraz jego żony Aino, nazywanej pierwszą damą fińskiego modernizmu. A wiadomo, nauka przez zabawę bywa przyjemniejsza, więc uczę się grając w memory 😉 I nie, nie jestem fanką jedzenia w trakcie grania ale te batony śniadaniowe tak mi pasowały do koncepcji, że postanowiłam zaaranżować z nimi kadr! Baza z płatków owsianych i daktyli oraz kilka dodatków sprawiają, że to naprawdę sycąca propozycja posiłku. 

 

buty kontra curry z brokułami i szpinakiem

Wróciłam do malowania farbami. Pod okiem wyjątkowej malarki Kasi Waraksy, w zaszytym wśród mazurskich krajobrazów klimatycznym domu, w zgranym towarzystwie niewielkiej grupy, od ponad roku realizujemy różne tematy. Ostatnio były to... buty! Trochę za "Parą butów" Van Gogha, trochę w wyniku inspiracji wszelkim dostępnym w pracowni obuwiem stworzyliśmy obrazy, które udowadniają, że proste rzeczy mogą być naprawdę dobrym motywem. Mi trafiły się Kasine pudroworóżowe mokasyny - starałam się odworzyć ich miękkość i detal. Dostałam je potem w prezencie, z wyproszonym autografem na podeszwie - będa moim talizmanem w dalszej malarskiej podróży. Obecnie uczymy się pisania ikon. I to jest coś czego zawsze chciałam doświadczyć! 🙏

 

Dotychczasowe obrazy wciąż jeszcze czekają na swoje miejsce na ścianie i jak widzicie, póki co, służą za podkładkę pod jedzenie 😅 Ale powiedzmy że curry z brokułami, marchewką i szpinakiem doskonale dopełnia całości obrazu i pięknie ukazuje ulotną chwilę spotkania uwiecznionego na dekady malarskiego kadru i zjedzonego w 3 minuty pożywnego dania 😉

 

Zapraszam Was po przepis! 

 

smaki znad oceanu - korzenny ryż z rybą i orzeźwiającą surówką

Nie łudzę się, że przygotuję jeszcze fotorelację z wyprawy na Zanzibar. Zaraz miną 3 lata od pobytu nad Oceanem Indyjskim i choć wspomnienia są wciąż żywe, pielęgnowane w ciągłym kontakcie z wyjątkową grupą uczestniczek wyjazdu, to zwyczajnie brakuje mi czasu żeby zrobić to tak, jakbym tego chciała. Wygląda na to, że nie zrobię wcale - odpuszczam! 😉

Ale czasami wracam w kuchni do podstawowych smaków, które tam poznałam. Do ryżu z korzennymi przyprawami, ryb w sosach i orzeźwiającej surówki z marynowaną cebulą. I wtedy w mojej głowie pojawiają się przyjemne migawki z drugiego końca świata. Możecie poczuć to i Wy - pozostawiam bardzo proste sposoby by delikatnie, po afrykańsku, podkręcić zwyczajne dania 💚