13-te urodziny

    Kilka dni temu blog miał swoje kolejne urodziny. Ostatnie na jego łamach obchodziłam 3 lata temu, dekadę prowadzenia strony świętując fotorelacją z wyprawy w dalekie kraje. Dziś celebruję tę rocznicę inaczej – pisząc do Was w zaciszu domu, znacznie dłużej i bardziej osobiście niż robię to zazwyczaj. Kto z Was ma ochotę na lekturę tego serdecznie zapraszam dalej, a kto czytać nie lubi to przyjrzyjcie się chociaż mojej nowej pracy malarskiej 😉 To autoportret wykonany metodą tempery jajowej – na grubej desce, z użyciem płatków złota, miodu, surowych żółtek, białego wina i pigmentów. Z mnóstwem warstw i z mnóstwem dobrych intencji na przyszłość ❤️   

Z początkiem czerwca blog obchodził 13-te urodziny. Od 9 lat zbiegają się niemalże dokładnie z urodzinami mojej młodszej córki, nie zawsze udaje mi się więc wygospodarować czas na podsumowanie i świętowanie kolejnych lat prowadzenia swojej strony. Ale w tym roku przyszła do mnie potrzeba opisania tego, co przyniósł ten czas. Bo to miejsce jest moją pamięcią, która na co dzień zbyt często mnie zawodzi. A ja nie chcę zapominać.

Zawodowo rozwinęłam się bardziej, niż mogłam marzyć zaraz po studiach. Zrobiłam uprawnienia budowlane, zdobyłam doświadczenie w dużych gdańskich biurach projektowych. Po czym założyłam własną pracownię, z piękną i sprzyjającą pracy siedzibą, z zaufanymi pracownikami i współpracownikami. Ze mną, coraz odważniejszą, na czele dużych zespołów. Z coraz ciekawszymi, większymi i satysfakcjonującymi tematami. I tak, również z ogromem odpowiedzialności, stresu, wiecznej pracy nocami. Ale też nieocenioną w twórczym rozwoju nauką popełniania błędów, bycia w niewiedzy, składania się z wiecznych wątpliwości i pytań. Przyzwyczajam się, choć to czasem trudne do przetrawienia, że w tej pracy nigdy nie jest się ekspertem, raczej wiecznym początkującym. Oswajam to i idę dalej, z ciekawością co jeszcze przyniesie mi świat architektury. Skończyłam studia podyplomowe z edukacji architektonicznej i z coraz większą swobodą prowadzę kilkusemestralne zajęcia dla młodzieży z kształtowania przestrzeni. Ja mogę na trochę odejść od komputera i poczuć frajdę z bycia wykładowczynią. Oni mogą poznać od podszewki zawód, o którym tak wielu z nas nie ma bladego pojęcia. I robią to z żywym zainteresowaniem. Może ktoś z nich się podejmie tej profesji z większą świadomością niż zrobiłam to ja. Wiele bym dała, żeby znać te realia ciut wcześniej. Zawczasu przygotowałabym sobie grubszą skórę i stanowczy ton głosu 😉

Rodzinnie ostatnie 13 lat pomieściło całe spektrum doświadczeń, często skrajnych. Od narodzin dwóch najwspanialszych i wymarzonych Córek, przez przeprowadzki, po trudne diagnozy lekarskie, które w sposób znaczący już na zawsze odcisnęły piętno na naszym funkcjonowaniu. Bycie mamą wymyka się wszelkim moim opisom. Zostałam cudownie obdarowana – kochanymi Dziewczynkami, które nauczyły mnie słuchania, uważności i odpuszczania tego, co nie warte zachodu. Nie jestem idealną mamą, nigdy do tego nie dążyłam. Zaszczytem jest uczyć się życia razem z Nimi. Jestem szczęściarą! Jest też coś, co spadło na nas całkiem niespodziewanie, a wprowadziło do mojego życia wartość bezcenną. Od niemal 2 lat mamy psa - nigdy nie przypuszczałam, że można tak kochać zwierzaka. To jest spełnienie moich dziecięcych marzeń. Odkryłam przy tym, że potrzebuję kogoś, kto zabierze mnie na świeże powietrze, na spacer, codziennie w innym kierunku. Mamy z Lunką swoje małe codzienne rytuały – raz rozłożą mnie na łopatki rozczulając do łez, raz uratują swym przewidywalnym rytmem w chaosie dnia.   

Doświadczyłam też kilku bolesnych strat. Wiele lat temu odeszła chwilę po narodzinach Córeczka przyjaciół, a ja wciąż o Niej pamiętam. W zeszłym roku pożegnałam Przyjaciółkę z lat szkolnych, Dziewczynę której siła i optymizm nie raz mnie wspierały. Obserwowałam przy Jej boku jak bezwzględna potrafi być choroba, jak jesteśmy wobec niej bezbronni. Odeszły też moje Babcie i już zawsze będę za Nimi tęskniła. Za Babcią skromną i prostą, z cichą przyśpiewką na ustach i pajdą chleba z grubym szczypiorem świeżo zerwanym z podlaskiego ogródka. I za drugą Babcią, która codziennie rano z pieczołowitością godną rytuału bogini udawała się do kuchni, gdzie przy oknie z widokiem na malborski zamek, przy okrągłym lusterku w grubiej czerwonej oprawie robiła fryzurę i pełny makijaż by potem godzinami, nie wychodząc z domu, grać w karty i oglądać seriale! 🙃 Dziś przytulałabym Je mocniej, dzwoniła częściej, pytałabym o wiele więcej rzeczy. I zwyczajnie mam nadzieję, że będzie mi to jeszcze dane.

Największą mocą tych nastu lat są relacje, które udało mi się zbudować. Te rodzinne, te przyjacielskie i te, których jednoznacznie nazwać nie potrafię, a jednak są i wspierają mnie każdego dnia. Nigdy nie sądziłam, że będę miała wokół siebie tak wspaniałych ludzi. Bałam się, że przeprowadzka z Trójmiasta na Mazury w jakiś sposób ograniczy mnie towarzysko i kulturalnie. A stało się odwrotnie. Czerpię z tych kontaktów garściami, pielęgnuję je, z wzajemnością. Daję też upust swojej twórczej naturze w zgranych grupach, korzystając z warsztatów lepienia z gliny czy malarstwa. A ostatnio zaczęłam uczyć się gry na fortepianie. Zainspirowały mnie Córki, których droga w szkole muzycznej bywa wyboista i niespecjalnie spektakularna, ale którym na niej niezmiennie kibicuję! Dzięki starszej odkryłam wiolonczelę, za dźwiękiem której potrafię podróżować po całej Polsce, przy okazji podziwiając skomplikowaną i często zapierającą dech w piersiach architekturę sal koncertowych. Z młodszą może za rok zagram na cztery ręce? A już na pewno popytam na wyrywki z nut! Taki jest plan 😊

Te 13 lat to kawał mojej dorosłości. I czas ogromnych emocji. Czasami nie wiem, czy więcej buduję, czy jednak więcej wali mi się na głowę. Czasami próbuje odbudowywać, a czasami czekam, aż mój świat zawali się do końca by zobaczyć, co zostało pod gruzami. Mam w głowie kilka marzeń i celów. Nie wiem czy da się je zrealizować, choć śnią się po nocach niosąc jakąś formę obietnicy. I kiedy dopada mnie życiowa pustka i totalna niemoc zazwyczaj zasadzam coś nowego – czasem roślinę, czasem małą myśl, a czasem tylko niewielką nadzieję na przyszłość i idę dalej zająć się resztą życia. I wtedy czuję największą radość z pierwszych czereśni, ciepłego wiatru i orzeźwiającej wody. Z fragmentu ułożonych puzzli, beztrosko wypitej kawy, długiego prysznica i okrężnej drogi do domu z ulubioną muzyką na uszach. Te mikromomenty przywracają mi równowagę. 

I wiecie co? Tak sobie myślę, że zapomniałam w tym wszystkim o gotowaniu! Może i zeszło ostatnio na dalszy plan ale niezmiennie jest moim wsparciem. A dzielenie się jedzeniem przejawem mojej najwyższej troski. Gotowanie, wspólne jedzenie i sam blog są moją radością ale bywają też lekarstwem - na czarną godzinę, czarną dziurę, i może jeszcze na czarne scenariusze, żeby nabrały choć odrobinę koloru i smaku. Bo przecież będą się zdarzać, takie życie...

Dziękuję Wam za obecność i wsparcie. Za każde miłe słowo, komentarz, wypróbowany przepis, polecenie i wszelkie degustacje! W tym roku obchodzę swoje okrągłe urodziny – z tej okazji zaplanowałam kilka większych i mniejszych wypraw i mam zamiar pochwalić się tu fotorelacjami. Może więc będzie mniej jedzenia, ale strona dla zasady miała łączyć moje dwie pasje więc w planie jest cykl o podróżach, bo ich przez te lata brakuje mi najbardziej! A przecież są wspaniałym połączeniem miłości do jedzenia i architektury!

Do usłyszenia!

Ania